‘Drie streepjes en je moet een cake bakken.‘
Het is de regel bij hockey. Te laat komen betekent streepjes verdienen, en bij drie streepjes volgt de ‘straf’: een cake bakken voor het team.
Voor veel meiden is dat een prima motivatie om vooral op tijd te zijn. Maar niet voor mijn dochter. Zij houdt van bakken. Dus wanneer ze haar derde streepje binnen heeft, pakt ze enthousiast de mixer. Straf? Niet echt.
Totdat de realiteit zich weer eens laat zien.
De cake staat in de oven. De keuken ruikt al heerlijk. Maar wanneer ze hem eruit haalt, blijkt hij nog lang niet gaar.
“Hij moet eigenlijk nog een half uur,” zegt ze verbaasd.
En daar zit precies de crux.
Ze was te laat met het in de oven zetten. Te laat voor de straf van het te laat komen.
“Ik dacht dat een cake maar een half uur duurde!” zegt ze. Ik begrijp er niets van, want ze heeft er in de afgelopen jaren al zeker vijftien gebakken.
ADHD en tijdsbesef blijken opnieuw geen goede combinatie.
“Zorg jij dat je op tijd bent op de training, dan breng ik de cake straks wel,” zeg ik.Opgelucht stapt ze op de fiets. Missie geslaagd: ze is op tijd, en de cake komt ook wel goed.
Na de training praten we er samen over. Wat kan er volgende keer anders?
“De oven op 120 graden in plaats van op 60!” zegt ze vastberaden. “Dan is hij wél in een half uur klaar.”
Ik leg uit dat dat niet werkt. Dat een cake niet alleen van buiten, maar ook van binnen moet garen. Dat sommige dingen simpelweg hun tijd nodig hebben.
Ze denkt even na.
“O. Dan moet ik misschien voordat ik begin met bakken goed kijken hoe lang hij in de oven moet.”
Precies dat.
We spreken af dat ik haar de volgende keer help herinneren om naar de baktijd te kijken. Niet één keer, maar net zo vaak als nodig is—totdat ze het zelf gaat doen.
Want dat is hoe het werkt. Niet door straffen of corrigeren, maar door samen te oefenen, te herhalen en stap voor stap inzicht op te bouwen.
En die cake?
Die komt er uiteindelijk wel.
En het inzicht volgt — stap voor stap, op haar eigen tempo.
