Op een raam van een pand in Praag zag ik deze tekst. Het sloot mooi aan bij de boodschap van de lezing die ik die ochtend had gegeven:
Leerlingen komen zoals zij zijn.
De één is druk, de ander stil. De één stelt honderd vragen, de ander zegt bijna niets. De één begint meteen aan een opdracht, de ander heeft eerst iets anders nodig om überhaupt te kunnen beginnen. Juist die verschillen maken het onderwijs soms ingewikkeld. Want hoe geef je les aan een groep waarin iedere leerling iets anders nodig lijkt te hebben?
In mijn jaren voor de klas heb ik geleerd dat het niet gaat om iedere leerling een compleet andere les geven. Het begint veel eerder: met kijken. Wie heb ik voor me? Wat zie ik? Wat heeft deze leerling nodig om tot leren te komen? En hoe kan ik daar als docent zo goed mogelijk bij aansluiten?
Niet iedere leerling hoeft zich aan te passen aan één manier van lesgeven. Soms vraagt het juist iets van de docent om de manier van uitleggen, begeleiden of organiseren aan te passen. Dat kan iets kleins zijn. Een opdracht anders uitleggen. Iemand even laten bewegen. Meer structuur bieden. Of niet meteen aannemen dat een leerling niet wil, maar je afvragen wat ervoor zorgt dat het niet lukt om te beginnen.
Iedere leerling mag er zijn zoals hij of zij is. Met eigen kwaliteiten, eigenaardigheden, behoeften en manieren van leren. En misschien is dat wel de belangrijkste boodschap die ik docenten wil meegeven: kijk naar de leerling die voor je zit, in plaats van naar het plaatje dat je al in je hoofd hebt.
Wil je hier meer over weten? Houd deze pagina dan in de gaten. Ik werk op dit moment aan een gratis e-book over ADHD in de klas, dat binnenkort verschijnt.
