Na twintig jaar heb ik afscheid genomen van Yuverta Oegstgeest, een fijne, kleine vmbo-school tussen stad en dorp.
Er vloeiden tranen. Veel tranen. Ugly crying, zouden mijn leerlingen zeggen. Niet alleen bij mij, maar ook bij collega’s. Want als je twintig jaar samenwerkt, bouw je samen iets op. Je deelt mooie momenten, uitdagingen en herinneringen die je voor altijd meeneemt.
Maar waar ik het meest om moest huilen, waren de woorden die door collega’s in mijn oor werden gefluisterd tijdens hun afscheidsknuffel.
“Dankjewel dat ik mezelf mocht zijn.” “Bij jou heb ik me altijd veilig gevoeld.” “Ik ga onze gesprekken missen, maar ik onthoud de boodschap.” “Dankjewel dat je me zag.”
Ook docenten hebben, net als leerlingen, onzekerheden. Angsten. Dingen die ze moeilijk vinden. Als docentencoach heb ik velen mogen begeleiden. In hun eerste jaren, maar ook later, wanneer ze vastliepen voor de klas. Wanneer het even niet meer lukte.
De woorden “Dankjewel dat ik mezelf mocht zijn” raken me het diepst. Voor iemand die haar hele leven heeft geprobeerd de beste versie van zichzelf te zijn, is dat misschien wel het mooiste compliment dat ik had kunnen krijgen.
En tegelijk is het een boodschap aan mezelf: wees gewoon jezelf. Dat is uiteindelijk het mooiste cadeau dat je jezelf én anderen kunt geven.
Voor nu is het vakantie. Tijd om alles wat de afgelopen twintig jaar heeft gebracht rustig te laten landen.
En daarna ga ik met volle energie verder met mijn eigen onderneming: Bien Coaching en Training. Doen waar mijn hart ligt: gesprekken voeren die mensen helpen om zichzelf te zijn.
Dankjewel, Yuverta. Voor twintig onvergetelijke jaren. ❤️
