‘Ik verveel me kapot.’ Mijn dochter heeft vakantie. Iedereen is weg. En dus krijg ik een appje met de vraag wanneer ik klaar ben met werken, want ze heeft niets te doen.
Ze is 14. En dit doet ze al zo lang als ze kan praten. Alleen zijn vindt ze verschrikkelijk. En een dag zonder afspraken of plannen? Dodelijk saai.
Toen ze zes was, kon ze me huilend opbellen omdat ze intens verdrietig was over haar stomme, saaie leven. Om vervolgens een blij ei te zijn zodra ik weer thuiskwam.
Dus ik klap mijn laptop dicht en ga naar huis. Ik schenk drinken in en ga met haar aan de keukentafel zitten. Ze praat honderduit. Ik luister, geef mijn mening, we lachen. En ineens vliegt ze op. Ze heeft honderdduizend dingen bedacht om te doen.
Ze stormt naar haar kamer. Tien minuten later tref ik haar aan achter de naaimachine. Na de naaimachine knutselt ze een verjaarscadeau in elkaar. Daarna volgt een soort modeshow waarin ze mij verschillende kapsels laat zien die ze heeft bedacht. Elke keer gaat ze weer naar haar kamer met nieuwe inspiratie.
Ik klap mijn laptop open en werk rustig verder. Ik hoef haar niet te vermaken. Dat vermaak verzint ze prima zelf. Maar ik moet er wel zijn. Ze wil weten dat er iemand is. Dat ze niet alleen is.
En dat is iets wat ik inmiddels goed herken.
Dit meisje leert het beste aan haar bureau terwijl ik op haar bed een boek lees of naar een podcast luister. Ze heeft een buddy nodig. Niet per se iemand om samen iets mee te doen. Geen hulp, geen uitleg, geen entertainment. Gewoon iemand die er is. Een aanwezigheid die haar brein blijkbaar helpt om tot rust te komen en zich te richten.
‘Vervelen is goed voor je.’
Dat hoor je vaak. En natuurlijk kan het goed zijn om niet voortdurend vermaakt te worden. Maar bij iemand met ADHD kan te veel tijd en te weinig houvast juist iets anders oproepen. Geen rust, maar onrust. Geen ontspanning, maar een brein dat alle kanten op schiet. Geen inspiratie, maar het gevoel: ik weet niet wat ik moet doen.
En soms is het dan niet nodig om iets vóór iemand te doen. Soms is het genoeg om ernaast te zitten.
Een buddy. Iemand die niet vermaakt, maar aanwezig is.
Misschien is dat wel een van de meest onderschatte vormen van ondersteuning bij ADHD.
