Niet alles gaat even soepel,’ zucht ze. ‘Ik sta al tien jaar voor de klas, maar de laatste tijd lijkt het me allemaal niet meer zo goed af te gaan.’ Ik heb een intakegesprek met haar om te kijken of het klikt. Want bij coaching is vooral vertrouwen belangrijk: vertrouwen in elkaar én in een goede afloop. Ik ben eigenlijk blij dat ze dit meteen aangeeft. Toegeven dat iets niet lukt, is meestal het begin van de oplossing.
Ze vertelt dat ze één klas heeft waar het maar niet mee klikt. Ze heeft alles al geprobeerd. Van zacht tot streng, een relatie opbouwen met de leerlingen en verschillende manieren van lesstof aanbieden. Het werkt gewoon niet. En dat kost haar zoveel energie dat ze er steeds meer tegenop ziet. Eerst zag ze alleen op tegen die ene klas. Later stond ze op de dagen dat ze die klas had al met een knoop in haar maag op. Ze komt steeds vaker moe thuis.
Na de intake besluit ze het traject aan te gaan. Ze heeft haar vak altijd zo leuk gevonden dat ze het niet wil opgeven. Als eerste huiswerkopdracht geef ik haar iets kleins mee: aan het einde van iedere dag waarop ze lesgeeft, schrijft ze één fijn moment op. Dat kan van alles zijn: de glimlach van een leerling die eindelijk de opdracht begrijpt, een grapje van een collega, of de lentezon die door het raam naar binnen schijnt.
Het eerstvolgende gesprek komt ze heel anders binnen dan tijdens de intake. ‘Door elke dag op zoek te gaan naar iets fijns, zag ik veel meer fijne dingen. Er waren zelfs dagen dat ik niet kon kiezen wat nou het mooiste moment was.’De mindere dingen waren daardoor meer naar de achtergrond verdwenen.
En wat een fijn gevolg daarvan was: de klas waar ze zo mee worstelde, was ze steeds meer als een uitdaging gaan zien in plaats van alleen als een probleem. Want ook in deze klas ging ze op zoek naar de fijne momenten. Ze ging benoemen wat ze zag en merkte dat ze daarmee soms de sfeer in de klas kon beïnvloeden.
‘Alles wat je aandacht geeft, groeit,’ vertelde ik haar. Ik heb meestal een hekel aan clichés, maar deze was te treffend om te negeren. Als je vooral aandacht geeft aan het negatieve gevoel en aan alles wat niet goed gaat, ga je daar steeds meer van zien. Zij had het omgedraaid. Ze focuste bewust op de leuke dingen en opeens zag ze ze overal.
Daarmee was natuurlijk niet meteen alles opgelost. We zijn een traject ingegaan met lesbezoeken en gesprekken, waarin we verder onderzochten wat er gebeurde in die lastige klas en wat zij nodig had om daar anders mee om te gaan. Maar er was wel iets wezenlijks veranderd. Ze ging weer veel blijer naar haar werk. Niet omdat iedere les ineens goed ging, maar omdat ze wist dat er die dag óók weer fijne momenten zouden zijn.
