Daar sta ik. Twintig paar ogen op me gericht. Ik weet: ik krijg maar één kans. Als ik die niet pak, kan ik het vergeten. Ik haal diep adem. Recht mijn rug. ‘Ik ben Bieneke’, zeg ik. ‘En ik ben jullie nieuwe mentor.’ De hel breekt los.
Vandaag is het de Dag van de Leraar. En ook al ben ik dit jaar voor het eerst in 25 jaar geen onderdeel meer van het onderwijs, mijn eerste lesdag ben ik nooit vergeten. Ik schreef er toen zelfs een column over. De eerste alinea daarvan las je hierboven.
Waarom de hel losbarstte? Kennelijk mochten we onszelf niet bij onze voornamen laten noemen. Dat had niemand me nog verteld. Ik had de Pabo gedaan, als juf Bieneke. Op het vmbo werkte het dus anders.
De tweede reden was dat deze klas al vier mentoren voorbij had zien komen. Ze dachten dat ze mij ook wel zouden afschrikken. Maar ik bleef. En deze groep zit nog altijd in mijn hart.
De afgelopen weken krijg ik regelmatig de vraag: ‘Mis je het lesgeven niet?’ Ik zeg volmondig: ‘Nee.’ Op dit moment niet. Want gelukkig kom ik nog steeds op scholen. En mag ik (nieuwe) docenten begeleiden. En trainen. Om hen te behoeden voor alle fouten die ik zelf 25 jaar geleden heb gemaakt. Want toen was er geen coach.
En ik coach ook leerlingen, in dezelfde doelgroep als waar ik al die tijd aan heb lesgegeven. Ik kan ze juist dankzij mijn onderwijservaring helpen met leren leren en plannen. Ik snap waar ze tegenaan lopen, en wat ADHD daarin soms extra ingewikkeld maakt.
Vandaag, op de Dag van de Leraar, denk ik terug aan die eerste dag. Aan de zenuwen, de twintig paar ogen en de vraag of ik het zou redden. Inmiddels weet ik het antwoord. 25 jaar later kijk ik met heel veel voldoening terug. Ik ben geen leraar meer, maar het onderwijs zit nog steeds in mijn hart. En dat zal waarschijnlijk altijd zo blijven.
